wat een weken

Tijd geleden dat is voor het laatst een blog heb geplaatst. In de loop der tijd is er veel gebeurd. Ik heb een date gehad met een jongen die ik ontmoet heb op het internet... Deze is in het ziekenhuis beland door een auto ongeluk. Hij verloor zijn geheugen en herkende mij niet meer en mijn contract op het werk is niet meer verlengt. Al met al een beetje te veel voor mij te dealen. Toch merk ik dat ik ben gegroeid. Ik schakel zoveel makkelijker... Het blijven verschillende vervelende gebeurtenissen, maar ik kom er steeds makkelijker bovenop. Tuurlijk, de tranen blijven... maar ze voeren niet meer de boventoon. Ook heb ik eindelijk kunnen toegeven dat mijn moeder mij niet bepaald helpt in mijn groei. Ze wil mij blijven stimuleren om te groeien. Maar ik heb het af en toe nodig om gewoon te horen dat het even zwaar vervelend is. Nu kan ik ook aangeven wat haar tips met mij doen. Ik krijg een prestatie druk waar ik niks meer mee kan. Al met al waren het heftige weken, maar ik ben trots op hoe ik het heb aangepakt en we gaan verder waar ik nu gebleven ben. Groei komt vanzelf en ik ben aan het groeien. Het gaat nog steeds niet snel genoeg, maar ik leer dat ik tevreden moet zijn met de dingen die ik al bereikt heb. En zo sluit ik deze blog af.

Mijn leven met ADHD

Zoals ik al eerder verteld heb, heb ik ADHD. Dit is nu iets meer dan een jaar geleden geconstateerd en ik heb hier medicatie voor gekregen. In het begin vond ik het super! Ik begon eindelijk door te krijgen hoe het kwam dat ik was zoals ik was. Ook de medicatie was voor mij een uitkomst! Ik kon me veel beter concentreren en voelde me ook een stuk beter. Verder schaamde ik me nergens voor. Ik had 19 jaar zonder medicatie geleefd en t was voor mij alleen maar een uitkomst. Maar toen kwamen de problemen....

Het eerste probleem was het CBR. Je kan namelijk niet zomaar je rijbewijs halen als je Ritalin slikt. Ik was hier niet van op de hoogte tot ik begon met het leren voor mijn theorie examen. Hier werd expliciet verteld dat als je Ritalin slikte of ADHD had, je een eigen verklaring moest aanvragen. Dit heb ik daarna gelijk gedaan (26 euro voor een papiertje!!!!). Vervolgens kreeg ik een psygologische keuring. Hiervoor moest ik 250 euro dokken en ik moest hier minimaal een half uur van te voren aanwezig zijn (een ADHD'er heeft of moeite met op tijd komen of is altijd extreem te vroeg). Ofwel ik was er een uur van te voren, want; je weet maar nooit! Vervolgens heb ik 10 minuten in die kamer gezeten. Hij heeft mij een paar vragen over mijn ingevulde verklaring gesteld (eitje) en vervolgens zei hij letterlijk: 'Ach volgens mij ben je intiligent genoeg, dus ik denk dat het wel losloopt.' Daarna naar beneden gestuurd met de reactie dat ik 4 maanden op resultaat moest wachten voor ik weer ging rijden. Dit heb ik ook braaf gedaan. Na die vier maanden kreeg ik inderdaad bericht. Ik moest een medische rijtest doen. Wat dit inhield werdt niet gezegd. Vervolgens hebben mijn vader en de rijschool beide naar het CBR gebeld om te vragen wat de bedoeling nou precies was (ik had namelijk nog maar 5 rijlessen gehad en kon dus niet bepaald veel). Hierbij werd genoemd dat ik niet hoefde te rijden en dat ik alleen moest laten zien wat ik al wist (hoe werkt de bediening enz.). Op de dag zelf was mijn rij instructrice er niet en ik kreeg een ander. Hij heeft van de heenweg gelijk een rijles gemaakt, want je wist met het CBR maar nooit (hier ben ik hem later heel erg dankbaar voor geweest!!!). Toen ik daar kwam, kreeg ik te horen dat ik toch maar moest gaan rijden. Hierbij heb ik nogmaals aangegeven dat ik niet veel wist omdat ik maar weinig rijlessen heb gehad en ik graag hulp wilde. Dit kreeg ik niet. Ik moest maar doen wat ik altijd deed. Al met al heb ik met witte handen, van het knijpen in het stuur, een rondje gereden. Toen we terug kwamen zei de man die met me meereed: 'Je hebt het niet gehaald, want je hebt nog te weinig inzicht. Dit is opzich niet vreemd, want je hebt te weinig lessen gehad.' (GOH, ECHT?!). Ik heb me werkelijk zitten opvreten daar! Al met al bleek dus dat ik in die vier maanden gewoon lessen had mogen volgen! Vervolgens moest ik de test nog maar een keer doen als ik genoeg lessen had gevolgd! Afijn, een heleboel lessen later, wilde we toch weer een keer bellen om een afspraak te maken. Ik had van hun te horen gekregen dat mijn rijschool dat moest doen. Vervolgens kreeg ik een brief binnen dat ze niks van mij te horen hadden gekregen en dat ik binnen twee weken moest reageren (moest ik iets laten horen dan?!). Om een lang verhaal kort te maken... Het CBR weet niet wat hij wil! Ik heb nu een afspraak en ik hoop dat ik het ga halen, maar ik ben het eigenlijk nu al zat.

 Nu heb ik de volgende uitdaging: Vakantie. Je denkt, leuk!! Maar dit is voor iemand die medicatie mee wilt nemen: NIET LEUK!!! Het schijnt namelijk zo te zijn dat als je buiten Europa op vakantie wilt, je allemaal papieren moet hebben om daar je medicatie te kunnen meenemen. Nu zou je zeggen: dan stop je toch een week?! Maar ik kan niet zomaar stoppen. Ritalin heeft ongeveer hetzelfde effect als cocaïne daarin. Zomaar stoppen betekend: ziek worden. Nu moet ik dus formulieren opsturen naar mijn arts, zij moet die invullen, die moeten opgestuurd worden, vervolgens komen die na vier weken bij mij terug, zodat ik ze kan invullen. Dan hebben we het nog niet gehad, want daarna moeten ze weer terug voor officiele stempels. Daarna mag ik pas mijn medicatie meenemen. Hoe bedoel je, omslachtig?! Ik ben sowieso al blij dat ik er op tijd achter ben gekomen, want niemand die daar ook maar op wijst!! Stel dat ik het niet gevraagd had?! Dan had ik ze dus niet mee kunnen nemen!

Dit zijn nog maar twee kleine voorbeelden van de nadelen van ADHD en Ritalin. Ik spreek namelijk nu alleen nog maar over de overheid die lastig doet (handig al die regels in Nederland, maar kan het iets minder?!). Wat verder nog veel lastiger is zijn de oordelen die over je geveld worden en de oordelen die ze kennen over ADHD (Wat?! heb jij ADHD?! had ik nooit gedacht!! Je bent helemaal niet zo druk!!). Al met al is het niet het fijnste wat je kan hebben, maar je moet er maar mee leven.

Mannen....

Pfff... Ik ben onrustig. Ik heb al sinds eergister niks meer van mn jongen gehoord en dit irriteerd me! Blijkbaar ben ik niet goed genoeg voor hem! Ik hoor jullie nu al zeggen; voor hem 10 anderen, maar die tien anderen heb ik nog niet gevonden! Ik weet nu niet goed wat er met mij aan de hand is. Wil ik hem nou zo graag of vind ik de aandacht gewoon super en wil ik gewoon een vriend hebben?! Een ding weet ik wel! Ik kan niet tegen die ongelofelijk irritante onzekerheid! Het vreet me totaal op... En nu moet ik vanavond ook nog met hem gaan werken! Het is echt duidelijk: Mannen komen van mars en vrouwen van venus.... Ik snap namelijk geen donder van mannen. Mijn vriendin vertelde gister dat haar vriend daadwerkelijk voor haar ging en heel graag smsjes van haar wilde hebben. Ik wil ook een man die voor mij gaat. Eentje waar ik me niet onzeker bij voel of hij nou wat met mij wilt of gewoon met mij speelt. Een ander cliché beeld is ook wel van toepassing: Mannen; je kan niet met ze, maar ook niet zonder ze! Ik bedoel, als ze voor je gaan, kan je ego een enorme boost krijgen en voel je jezelf ook echt geweldig! Maar als ze niet helemaal meewerken (zoals de mijne op dit moment) kunnen ze je ook heel veel onzekerheid geven. Iets waar je totaal niet op zit te wachten. Ofwel, ik ben alleen, ik blijf alleen en ik moet er vooral mee leren dealen, want het bevalt mij totaal niet! Al weet ik nu wel dat ik toch echt eerst trots moet zijn op mezelf voor er een jongen kan zijn die voor mij valt (werkt een man daar niet aan mee?!).

Al met al is dit even een klaagzang tegen mannen. Als ze er iets mee willen doen; reageer alsjeblieft niet op een meisje als je er niets mee wilt! Je brengt ze alleen schade aan!

wat een leven

Weer een poosje geleden en er is veel gebeurd. Ik heb nog steeds contact met die jongen, maar wel een stuk minder. Ik heb hem gevraagd of hij alleen contact wil voor de lol of om mij te leren kennen en hij gaf aan dat hij dit wel heel snel vond, maar dat hij nu nog geen relatie wilde. Dit zegt voor mij heel veel. Meestal als een jongen dit zegt betekend dat dat hij geen relatie met mij wil. Al vind ik het dan wel vreemd dat hij mij wil smsen. Hij zoekt namelijk ook contact met mij. Maar ach, ik zie het wel weer...

Verder heb ik een heel goed gesprek gehad met mijn moeder. Ik voelde mij niet heel erg lekker omdat ik nog steeds mijn plekje niet heb. Dit is voor mij heel frustrerend en eenzaam. Helaas resulteerde dit in afwijkend gedrag thuis. Hierdoor begin ik mij steeds eenzamer te voelen. Na een conflict hebben we het goed uitgesproken en ga ik weer dingen vertellen thuis. Gewoon de kleine dingen die mij bezig houden, zodat ik weer een plekje krijg binnen het gezin.

Vandaag ben ik lekker wezen shoppen met twee oud-klasgenootjes van mij. Dit was zo fijn! Even nergens meer aan denken en gewoon slap ouwehoeren en roddelen. Echt lachen!!! Heerlijk... en natuurlijk een goede afsluiting om dan toch weer even een blog te plaatsen....

Ik word niet vrolijker

Ik word volgens mij gek, alleen dan van mezelf. Na een dag moeten gaan werken, waarbij ik naar mijn afgelopen date moest gaan kijken zonder iets tegen hem te kunnen zeggen (frustrerend!!). Heb ik eigenlijk niet veel meer gedaan. Ik heb hem een app gestuurd om hem veel plezier te wensen met het voetbal en ben met mijn moeder gaan shoppen. Ik heb een prachtige tas gekocht en een mooie nieuwe bh (wat zou hij er van vinden?!; eerste gedachten die in mijn hoofd opkomt!).

's avonds heb ik lekker chinees gegeten met mijn zus, zwager en mijn ouders (verlaat valentijns cadeau). Ik voelde me niet echt prettig tussen hen. Het is erg gezellig, maar ik krijg het gevoel dat ik overschaduwd werd. Mijn zus en mijn zwager eisen veel aandacht en ik voel me lichtelijk eenzaam. Toen vervolgens besproken werd dat ze misschien niet met zijn vieren naar een verjaardag konden, werd dit voor mij ook extra bevestigd. Alsof ik niet bij het gezin behoorde. Ik weet wel dat mijn moeder dacht dat ik niet mee wilde gaan, maar toch voelde het niet prettig. Eigenlijk had ik moeten zeggen dat ik mee wilde gaan, maar dit heb ik niet gedaan omdat ik me zo teleurgesteld voelde. Al met al heb ik dus weer alleen gezeten en een film gekeken. Ik heb verder die dag ook niets meer gehoord van die jongen. Al met al dus niet mijn beste avond. Ik voelde me eigenlijk heel erg eenzaam.

Nu is het zondag en moet ik zo dadelijk weer gaan werken. Ik ben zoals altijd weer veel te vroeg wakker en alleen. Verder zit ik met mijn gedachte bij alles wat ik gister anders had kunnen doen en over wat ik anders had moeten doen bij die jongen zodat hij mij wel echt zou willen. Dit zorgt bij mij voor onzekerheid. Ik vraag me af wat ik nu moet doen. Ik heb het gevoel dat ik alleen maar goed ben voor een date en maar een ding! Al is dit nog niet eens gebeurd. Nu vraag ik me af of ik er goed aan doe om niet meer te smsen, maar dit ga ik wel doen. Ik hoop van harte dat hij  mij smst en anders is het voor mij over. Ik wil dat hij moeite doet voor mij. Gelukkig moet ik vandaag werken en is hij er niet. Ik weet niet wat ik moet doen als het echt niets meer word en ik moet toch met hem gaan werken. Maar dat is voor latere zorg. Al met al is het gewoon een drama. 

Weer een paar dagen later...

Wat is dit toch lastig! Ik kan me er gewoon niet aan houden om elke dag te schrijven. Vandaar dat ik nu, na een paar dagen uitgesteld te hebben, ik toch weer begin. 

De laatste keer dat ik geschreven heb, heb ik daarna niet veel meer beleeft. Ik ben met mijn vriendin naar de kroeg gegaan en daar vooral geluisterd naar alles wat ze mij te vertellen had (ik had haar al een paar maanden niet meer gezien). Dit was vooral erg dubbel om aan te horen. Ze had net een nieuwe vriend en is daar natuurlijk dol gelukkig mee. Ik zelf als goede vriendin zijnde heb daar natuurlijk naar geluisterd en heb vragen gesteld, maar ik zag/zie groen van jaloezie! Ik wil dit namelijk het liefst ook wel! Afijn, we zijn die avond vroeg naar huis gegaan omdat er verder niks meer te beleven viel.

De volgende dag hebben we het met z'n tweëen rustig aan gedaan. Vervolgens heeft zij mij naar het station gebracht om naar mijn werk te gaan en is ze zelf vertrokken. Op mijn werk was opzich niks bijzonders voorgevallen, tot een jongen mij vroeg of ik met hem mee ging roken. We hebben daar gezellig staan praten en hij vroeg mijn nummer om een keer iets gezelligs te gaan doen. Ik voelde mijn ego gelijk groeien! Na de hele avond geappt te hebben, ben ik uiteindelijk in slaap gevallen.

De volgende dag gebeurde er niet veel op mijn werk (al heb ik wel mijn gevoel uitgesproken dat ik ergens een fout heb gemaakt, wat voor mij een mega stap vooruit is met mijn faalangst) en van die jongen had ik nog weinig gehoord. Pas 's avonds sprak ik hem weer. We kwamen op het feit dat we beide de volgende dag vrij zouden zijn en of ik zin had om wat gezelligs te gaan doen. Dit klonk mij super in de oren.

Na een onrustige nacht ben ik de hele ochtend bezig geweest met omkleden, douchen, omkleden, omkleden, omkleden (wat moet ik aan?!) en opmaken. Daarna ben ik met het openbaar vervoer naar hem gegaan. Hij heeft mij daar opgepikt met de scooter en we zijn naar zijn huis gegaan om wat te gaan drinken. Ik heb het daar heel gezellig gehad en heb mij erg ingehouden... Er is dus niet veel gebeurd. Waar ik wel achter kwam was dat hij 10 jaar ouder is dan ik! Dit kwam wel als een schok, want ik had hem niet zo oud ingeschat. Hij heeft mij om vier uur weer op het station afgezet en na lang afscheid nemen heb ik de bus weer naar huis genomen.

Die avond heb ik advies gevraagd aan mijn vriendinnen en die vinden niet dat ik leeftijd zou moeten laten afhangen van mijn geluk. Dit zeker omdat mijn zus een vriend heeft die 14 jaar ouder is dan zij. Dan valt 10 jaar best mee. Maar toch blijft het bij mij een klein beetje kriebelen. Het is best een groot leeftijdsverschil!

Gisteren heb ik niet veel gedaan. Ik heb vooral gewerkt en daar ging verder alles zoals het zou moeten gaan. Verder ben ik gewoon gaan sporten en daar was ook niet veel bijzonders mee. Ook vandaag is er nog niks bijzonders gebeurd. Ik heb er eindelijk voor gezorgd dat ik misschien extra tijd krijg voor mijn studie (en extra geld) zoals ik dat beloofd heb aan mijn ouders.

Verder kan ik niet naar groepstherapie vanwege de sneeuw. Hier baal ik best wel van omdat ik dan mijn perfecte punt kon benoemen: hij maakt mij onzeker... is dat terecht? Ik word namelijk gek van het feit dat ik niet weet wat hij van mij wil. Wilt hij een scharrel? of is hij uit op een echte relatie? en zo ja, wil ik dat eigenlijk wel?! Wat vind hij nou van mij? Ben ik hem misschien lichtelijk aan het stalken? komt alles nu van mij of wil hij er ook voor werken? Zal ik hem smsen of moet ik wachten tot hij een keer iets stuurt? Moet ik het aan mijn ouders vertellen of moet ik wachten tot ik zeker ben dat het iets word? Dit zijn een paar vragen die tot nu toe elke keer door mijn hoofd spoken en mij onzeker maken. Ik word er lichtelijk gek van! Laat ik mij nu maar gaan focussen op iets wat ik wel weet: bloemen maken! Hier ga ik maar weer eens mee aan de slag zoals ik mijn zus beloofd heb en ik zie morgen wel weer wat morgen gaat brengen (help! ik moet weer met hem gaan werken!! Hoe gaat dat worden?! ik ben zo bang dat ik zenuwachtig wordt en me belachelijk ga gedragen of dat iemand er achter komt!!). 

Waar ik trots op ben?! een hele hoop! Ik ben eindelijk achter mijn stufie aan gegaan, en ga nu daadwerkelijk aan de slag met de dingen die ik moet doen. Verder ben ik ook trots op het feit dat ik mij die eerste date niet helemaal heb laten gaan. Als laatste dat ik toe heb kunnen geven dat ik een fout heb gemaakt. Dit is voor mij deze paar dagen de belangrijkste overwinning. 

vrouwenprobleem?!

Opruiming bij mijn favoriete schoenenwinkel!! Gelijk gaan kijken dus! Daar aangekomen, heb ik bijna alle schoenen die ik mooi vond in mijn maat (dat waren ongeveer 10 paar schoenen) uit de rekken getrokken en een voor een aangepast. Na alle paren gepast te hebben, kwamen er 3 paren uit die ik misschien wel wilde kopen. Maar dan komt het dilemma; wat trek ik aan? wat heb ik in de kast liggen waar het bij past? zitten ze toch goed genoeg? wat is de prijs? heb ik het wel nodig? De verkoopster had al tig keer voor mij heen en weer gelopen en het beste advies uit de kast gehaald om mij te overtuigen, maar toch blijf ik twijfelen. 70 euro is toch te duur, met 10 paar zwarte schoenen pak ik toch echt niet die er tussen uit, de schoenen zitten toch te strak. Volgens mij werd de verkoopster gek van mij.... maar ik zeker van haar!!! Als ik eenmaal aan het twijfelen ben kan bijna niemand mij overhalen.... Heel irritant, maar bij elke positieve reactie die zij geeft, verzin ik altijd een tegenreactie om het toch misschien maar niet te doen. Is dit goed?! Geen idee, misschien als ik gewoon zelf aan de slag was gegaan dat ik dan toch een paar schoenen had meegenomen. Zoals je nu al kan lezen, ik heb geen enkel paar meegenomen. Mijn ouders stonden raar te kijken toen ik terug kwam. Geen schoenen. Mijn moeder heeft nog geprobeerd om mij over te halen door nog wat extra bij te willen betalen, maar dat heb ik toch maar afgewezen. Toen kwam ze met het perfecte "trots zijn" idee tot nu toe, namelijk: Ik ben er trots op dat ik niet gelijk iets koop wat in de opruiming is omdat ik ze 'wel oké' vind. Ik blijf kijken of ik iets wel echt nodig heb en het ook echt een goede aankoop is. Hier ben ik voor vandaag erg trots op. Ik ben benieuwd wat mij vanavond nog gaat brengen!

8-02-2013

Helaas een dag te laat. Toch erg dat ik na de eerste dag al uitstelgedrag vertoon. De hele dag eraan gedacht tot ik thuis kwam van rijles en van mijn werk. Helemaal geen zin meer om dan ook maar iets te gaan schrijven. Dat uitstelgedrag is sowieso iets waar ik last van heb. Ik moet nog steeds het vrijgezellenfeest van mijn zus regelen, maar ik heb er gewoon geen zin in. Dit ten eerste omdat ik er tegenop zie om het te doen (veel werk!!!) en ten tweede omdat mijn moeder er nog steeds over loopt te vitten (meis, bel nou, meis, regel nou!!). Dit werkt bij mij vooral avrechts. Misschien moet ik het dan toch maar gaan regelen ergens vandaag. Het is een questi van een telefoontje!! Maarja, eerst dit maar afmaken.

Waar ben ik trots op?! Als ik terug kijk naar gister is dat een lastige opgave om te verzinnen. Ik heb namelijk niet veel bijzonders gedaan. Het beste wat ik kan bedenken is; ik heb rustig achter het stuur gezeten. Dit is voor mij al heel wat, aangezien ik nogal snel gestrest raak als ik al die weggetjes moet inkijken en meerdere dingen tegelijk moet bedenken. Het mantra word nu: langzaam naar een hoek rijden, goed op borden letten, kijken of er wat aankomt en voordat je de richtingaanwijzer aanzet: binnenspiegel, buitenspiegel en dode hoek. Nu alleen afleren om dit ook daadwerkelijk hardop te benoemen! Klinkt zo raar.....

7 februari; dag naar een nieuw leven?!

Dit is de eerste dag dat ik begin met schrijven. Ik heb hier al heel lang over nagedacht, maar het nooit uitgevoerd. Waarom vandaag zou je denken?! Daarvoor moet ik naar het begin.

Wie ben ik?! Dit is de vraag waar ik op dit moment heel erg veel mee bezig ben. Voor een jaar terug heb ik het labeltje ADHD gekregen. Dit heeft voor mij veel teweeg gebracht. Ik ben begonnen aan een heel traject en er beginnen steeds meer dingen op zijn plek te vallen. Waarom ik bepaalde dingen doe zoals ik dat doe. Toch zorgt het ook voor veel onzekerheid. Hoe kan ik hier mee omgaan en hoe kan ik mezelf verbeteren?!

Momenteel ben ik bezig groepstherapie. Dit is voor mij heel lastig omdat ik continu geconfronteerd wordt met mezelf. Vandaag hebben we het vooral gehad over mijn onzekerheid. Ik ben erg perfectionistich en leg de lat voor mij zelf nogal hoog. Dit is ten eerste erg lastig omdat mensen het niet begrijpen. Verder praat ik er eigenlijk nooit over, omdat ik wil dat mensen mij als positief en blij zien, niet als een onzeker vrak. Toch merk ik dat het mij steeds meer in de weg gaat staan in zo'n beetje alles wat ik doe. Vandaar dat de groep mij de volgende tip heeft gegeven: Schrijf per dag minstens één ding op die je goed hebt gedaan. Iets waar je blij en tevreden over bent. Hierbij kreeg ik het advies om vooral naar de kleine dingen te zoeken die mij gelukkig maken.

Hierbij de reden waarom ik met deze blog ben gestart. Ik wil gaan kijken of het helpt als ik gewoon alles van mij af ga schrijven. Dit zodat andere kunnen reageren en misschien zelfs adviseren zonder dat ik ze ken. Verder moet ik ook mijzelf gaan confronteren met de realiteit. Ook ik mag er zijn met al mijn gebreken (nu dit nog gaan geloven want voor mij is het nu alleen nog een cliché beeld).

Het laatste wat ik nu nog moet doen; één ding opschrijven waar ik trots of tevreden op ben. Ik merk nu al dat ik dit lastig vindt. Het enige wat ik op dit moment kan bedenken: Ik heb mezelf kwetsbaar opgesteld in de groep en ik heb een eerste start gemaakt om er ook daadwerkelijk er iets mee te gaan doen! Heb ik nu een goed gevoel?! Nee nog niet. Ik vind dat ik dit moet doen, om mezelf te veranderen. Maar ja, het is een start.